Στην αντίληψη των κοσμικών ανθρώπων είναι αδιανόητο και
άξιο περιφρόνησης να απαρνηθεί κανείς το συμφέρον του και την κοινωνική του
επιφάνεια για την ελπίδα των αιωνίων αγαθών [1]. Εάν η ίδια η
κατά Χριστόν ζωή και περισσότερο η αποταγή των μοναχών για τους κοσμικούς
αποτελεί αφροσύνη, πόσο μάλλον η σαλότητα είναι γι’ αυτούς αφροσύνη, η οποία
αποτελεί μια ακόμα πιο ακραία μορφή άσκησης από αυτή των μοναχών. Όσο η άσκηση
προχωρεί σε ανώτερα στάδια και ο αγώνας του μοναχού γίνεται τραχύτερος, τόσο
ενισχύεται η εντύπωση και εδραιώνεται η βεβαιότητα για την τρέλα τους.
