Δ΄ Χαιρετισμοί «Χαίρε, χρωτός του εμού θεραπεία·
χαίρε, ψυχής της εμής σωτηρία»
χαίρε, ψυχής της εμής σωτηρία»
(Χαίρε Παναγία, που είσαι η θεραπεία του σώματός μου
και η σωτηρία της ψυχής μου).
και η σωτηρία της ψυχής μου).
Σε κάθε πρόβλημα
αρρώστιας και πόνου, το πρώτο όνομα που έρχεται στα χείλη των πιστών, κι ίσως και
πιο μπροστά και από τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό, είναι της Παναγίας. «Παναγία
μου, βοήθα με», κραυγάζουν όλοι, μυστικά, νοερά, φωναχτά – ακόμη κι οι θεωρούμενοι
«άθεοι» - νιώθοντας ότι Αυτή είναι η πρώτη καταφυγή τους, Εκείνη που
θα σκύψει να αφουγκραστεί το πρόβλημά τους και θα δώσει απάντηση στον όποιο πόνο
και την όποια δοκιμασία τους. Και μην πει κανείς ότι αυτό δεν είναι σωστό γιατί
προηγείται ο Κύριος, διότι ο Κύριος αφενός χαίρεται όταν αναφέρονται
οι άνθρωποι στην Παναγία Μητέρα Του – η Παναγία αποτελεί τη μεγαλύτερη
χαρά Του ως συνισταμένη όλων των χαρίτων και όλης της ομορφιάς του κόσμου! – αφετέρου
η όποια, παρακλητική ή δοξολογική, αναφορά σ’ Εκείνην στην πραγματικότητα είναι
αναφορά στον Ίδιο: η Παναγία μας παίρνει τις προσευχές και τις επικλήσεις μας για
να τις καταθέσει ενώπιον του Υιού και Θεού Της.
